bandiera italiana

Marino Curnis: vojaĝanto kaj artisto, mondcivitano kaj esperantisto

verkita de Daniele BINAGHI, je mardo 20/03/2007
publikigita en la revuo n° 4/38 (luglio - agosto 2007), en la rubriko Intervjuo

Marino Curnis, el Alzano Lombardo (Bergamo), foriris la 9an de januaro 2006 al Japanio. Lia celo: promeni gis tiu lando, kaj reveni hejmen ciam piedirante, dun 5 jaroj. Post pli ol unu jaro, malhelpo de Aziaj burokratuloj devigis lin halti kaj reveni Italien. Afable li plensincere parolis pri tiu sperto kun ni:

DB: Marino Curnis, pieda vojagemulo. Kion vi aldonus al tiu simpla prezento?

MC: Marino Curnis, vojaganto kaj artisto, mondcivitano kaj ec esperantisto :)

DB: Kiuj estis la celoj de via vojago, kaj kial vi elektis guste tiun itineron?

MC: Mia celo estis/as/os montri al ciuj homoj, ke malsameco de kulturo estas donaco, estas granda riceco. Se ni konas, klopodas kompreni “aliecon“, certe ni pli bone gin respektus; tial, ni atingus fakte Veran Pacon inter popoloj. Homaro estas nur unu!

DB: Vojagi dum monatoj tra nekonataj lokoj kaj ege for de siaj kutimaj rilatoj ne estas tiom facile. Vi planis vojagon ec 5jaran... kion vi timis (cu sangoj en vi, cu sangoj en la aliaj), kaj kion vi trovis kiam vi revenis hejmen?

MC: Kiam oni planas tian vojagon, oni ne povas timi. Sangoj kaj malsameco estas ciutagaj. Tion vi devas bone scii. Ec vi devas esti preta por bonaj kaj malbonaj renkontigoj. Fortune mia vojago estis vere tre bela sperto, kaj mi re-malkovris, ke sur nia mirinda planedo logas pli bonuloj ol malbonuloj. Tamen kaj bedaurinde malbonuloj kontrolas la Povon kaj la Ricecon… Revenante hejmen post 13 monatoj, mi “sentis“ nian amatan Italion detruita de tiuj potenculoj. Mi komprenas ke Paco kaj Frateco estas ankorau nur Revo. (Klarigo: politikistoj sajnas esti sen orientado, kaj interesigi nur pri si mem; povo de Eklezio sajnas esti pli forta ol ili, kaj sajnas ke nuna Papo volas re-kunporti Eklezio al pasinta tempo, detruante cion, kion bonegaj estroj de Eklezio faris post la Duan Vatikana Konsilio. Terorismo ENE de Italio revivas, kaj ec la povo de Mafio plifortigigis! Pro tio italoj multe malkontentas…)

DB: Ni dume legis pri viaj travivajoj en via blogo kaj retejo. Cu ekzistas iu(j)n epizodo(j)n kiu(j)n vi pli satas plurakonti? Kaj kia estas la situacio de Esperanto en la landoj kiujn vi vizitis? Cu gi stagnas, cu vivas, cu kreskigas?

MC: Ciutage mi travivis tre bonajn spertojn, kaj multe mi povus rakonti. Sed elekti unun au alian ne estas simple. Car ci tie ni trovigas en esperanta revuo, mi rakontos ion pri la renkontigoj kun esperantistoj. Generale mi spertis ke esperanto vivas. Preskau en ciuj landoj, tra kiuj mi pasis, mi renkontigis kun kaj logis ce esperantistoj. En Hungario vivas granda komunumo de esperantaj parolantoj. Ili ec havas grandan domon, la esperanta kontaktcentro en Söjtör. En Hungario mi renkontis “mian” unuan denaskan esperantistinon. Kaj poste tre kara amiko Boris, kubano, kiu edzinigis kun Perla, hungarino. Ili gastigis min kaj ni forte amikigis. Alia granda nova amiko estas karega Mikailo en Makò, kiu montris al mi Esperanta Parko. En Romanio logas amiko Porupka, kiu tre helpis min! Kaj certe, la pli viva kaj aktiva esperanta komunumo dum mia vojago trovigis en Krimeo, Ukrajnio: tie mi renkontis grandegajn amikojn kaj vere bonkorajn, kiel Jefim, Tatjana, kiu gastis min en Mishor, Jalta, alia Tatjana en Odesa, Jenja, Mikailo kaj ilia familio en Kijiv. Kaj Slava, musikanta protestanta pastoro kaj sia bonega familio. Tie mi renkontis ankau svisan belulinon, denaskan esperantistinon kaj vojagantinon. Ankau en Irano mi renkontis agrablan amikon, kara Amir, kiu gastigis kaj multe helpis min en Tehran. Kiom da memorajoj!!!

DB: Vi helpis la lokajn movadojn por varbado pri Esperanto: oni aperigis vin ce jurnaloj, radioelsendoj, prelegoj... cu vi sentis vin kiel "rok-stelulo" au alie gravulo? Cu tiuj operacioj bone efikis, cu ili lau vi estis utilaj?

MC: Mi fortege kredas, ec certas, ke Esperanto povas solvi problemon ne nur pri komunikado inter popoloj, sed ankau pri ilia interkompreno. Mi tre gojis deveni perilon por disvastigi Esperanton. Samtempe mi gojis vidi mian belegan vizagon ce amaskomunikiloj ;-) La punkto, vere, estas montradi ke Esperanto vivas! Mi havus ion por proponi pri tio al IEF, kaj al UEA, kaj al ciuj esperantistoj kiuj deziras pli disvastigi Esperanto… 

DB: Ofte, vi havis eblecon kunpromeni kun aliaj homoj. Cu nur esperantistoj, au ankau aliuoloj? Kiel estis via sperto?

MC: Ne ofte, sed kelkfoje gi okazis! Mi promenis en Hungario unutage lau lago Balaton kune kun esperantistoj de urbo Zalaegerszeg kaj iomete tra urbo Kecskemét kun karega Zoltan Kovacs, direktoro de Planetario. En Mako kun Mikailo. Poste nur en Ukrajnio dum kelkaj kilometroj kun Tatjana, pentristo Misa kaj Jefim en Jalta, kaj dum tri tagoj kune kun jurnalistino Sasa, vojagantino Aneta kaj ankorau Misa. Tre agrablaj spertoj ciam!

DB: Sajne, vi estis tiom bonsanca ke dum vojago vi ec renkontis amon... kiel gi okazis? Kaj kio okazos se vi reekvojagos? Cu si promenos kun vi?

MC: Prefere mi ne komentus, nun…

DB: Por via vojago vi bone laboris por trovi sponsorojn kaj subtenantojn; vi ec havis prezentleteron de la Prezidento de itala respubliko. Cu tiuj kontaktokazoj utilis al vi ankau por prezenti Esperanto-n? Kiuj estis la reagoj?

MC: Sponsoroj helpis min bone. Dank’al ili (ankau, ne nur!), mi havis eblecon komenci kaj daurigi mian vojagon. De Itala Prezidento mi ricevis nur medaleton, kiu ne helpis multe al mi, tamen estis granda plezuro gin ricevi. Txiu certe donis al mi pli grandan kredeblecon.

DB: Vi devis reveni hejmen pro malhelpo de lokaj Aziaj burokratuloj. Sed kial, vere? Cu tiuj Statoj ne subtenis vian projekton? Kaj kial vi decidis reveni? Cu ne eblis trovi alian vojon?

MC: Alia vojo ne eblas piede: ankorau en tiuj landoj potenculoj opinias kontroli severe limojn. Mi bezonas, por daurigi mian vojagon, specialajn vizojn. Burokratuloj de Aziaj Statoj, sed ankau politikistoj tie kaj en Italio, eble ne deziras subteni mian mesagon pri Paco inter popoloj… Iri pere de veturiloj al Japanio, ne estas mia vojagmaniero.

DB: Kion vi planas nun? Vi skribis ke vi intencas decidi cu provi denove, eble rekomencante la vojagon de kie vi devis halti, au cu sangi itineron, eble tra Italio au la tuta Europo. Cu vi plibonigus ion de via projekto, cu vi sangus ion?

MC: Nuntempe sen interveno de gravuloj ne eblas daurigi piede mia vojago. Do mi atendos gis kiam venos pli bona sanco… Gis tiam, mi daurigos aktivigi (lau miaj eblecoj), por doni al venonta homaro pli bela mondo. Car mi daure opinias, ke ni povas iomete sangi malbonajojn, kiujn politikulacoj kaj potenculoj decidas sen nia opinio. Alia mondo eblas! Pli mia konkreta futuro, nuntempe mi devas pripensi.

DB: Do, Marino, dankon pro via sperto ka via ekzemplo, kaj bondezirojn por novaj longaj vojagoj.


Aldonu vian komenton:

info
info
info
info
captcha

L'esperanto © Itala Esperanto-Federacio. Ĉiuj rajtoj rezervitaj.
FEI - via Villoresi, 38 - 20143 MILANO - Italio - telefono/telekopiilo: +39 02 58100857 - www.esperanto.it